Editörün SeçimiOyunTeknoloji

Sorun Oyun Bağımlılığında Değil, Ailelerin İlgisizliğinde

Kanadalı aileler popüler video oyunu Fortnite’ı yapan Epic Games’e karşı birleşip dava açtılar. Öfkeli davacılar Fortnite’ın mümkün olan en bağımlılık yapıcı şekilde tasarlandığı için suçladı. Bu bağımlılığın çocuklarının hayatlarının mahvettiğini öne sürdüler.

Davada, bağımlı olduğu düşünülen bir çocuğun 7 ay içinde yaklaşık 1800 maç yaptığı, bir diğerinin ise 7000 maç yaptığı ve sabaha kadar oyunun başından ayrılmadığı iddia ediliyor. Ortalama bir Fortnite maçının 20 dakika sürdüğünü düşünürsek bu çocuklardan biri 600, diğeri ise 2000 saatini bu oyunu oynayarak geçirmiş.

Daha bu hafta İngiltere’de Milli Sağlık Servisi’nin video oyunu bağımlısı çocuklar için tedavi hizmeti sağlayacağı duyuruldu. İnternet ve Oynama Bozuklukları Merkezinde psikologlar ve psikiyatrlar tarafından tedavi görebilecekleri açıklandı Çoğu çocuk yılda 2000 saati geçirmeden oyun oynasa da bazı araştırmalara göre günde 2 saatten fazla zaman harcayanlar olduğunu da biliyoruz. Günde sahip olduğumuz kısıtlı zaman miktarına göre (şimdilik 24 saat olarak biliniyor) 2 saatin fazla olduğunu düşünenler olabilir. Ve buna sosyal medya veya başka siteler için harcadıkları vakit dahil değil. Ama yine de video oyunları bağımlılık olarak görülebilir mi? Sorunun asıl sebebi ne? Video oyunu şirketleri çocuklarımızı büyülüyor mu? Yoksa durumun daha mantıklı bir açıklaması var mı?

İlk sorunun cevabı olarak psikoloji profesörü Christopher J. Ferguson ve Patrick Markey video oyunlarının “herhangi bir anlamda” bağımlılık yapmadığını söylüyorlar. Evet, video oyunu oynarken alınan zevk beynin uyuşturucu kullanırken aktive olduğu bölüme etki ediyor. Ama bu her keyifli aktivite için geçerli. Aileler açtıkları davada Fortnite’ı kokaine benzetmişlerdi. Eğer bu özelliğinden dolayı Fortnite ve kokaini bir tutacaksak, kitap okumak ve eroin kullanmayı da aynı kefeye koyabiliriz ya da patates yemekle (zevk veren şey size göre neyse), kristal meth kullanmayı bir tutabiliriz. Bu aktiviteler arasındaki tek benzerlik hepsinin beynin aynı yeriyle ilgili olması.

American Journal of Psychiatry video oyunu oynayanların en fazla yüzde 1’inin “belki internette oyun oynama bozukluğuna sahip olma potansiyeli” olduğunu söylüyor. Gel gelelim bu yüzde 1 bile şüpheli. Yani oyun oynayanlar uyuşturucu bağımlıları gibi bir maddeye kimyasal bir şekilde bağlanmıyor. Ayrıca fiziksel olarak da kokain gibi bir zararı olduğu söylenemez. Fakat fazla hareketsizlik sonucu sağlığınızla ilgili sıkıntılar yaşayabilirsiniz. Video oyunu oynamayıp evde hiçbir şey yapmadan hareketsiz oturmanız (yapanlar var) da aynı sonuçları doğurur, oyunları suçlayamayız.

Bu sebeplerle video oyunlarından bahsederken bağımlılık kelimesini kullanmak artık saçma oluyor. Oyun kolu ve uyuşturucu piposu aynı şeyler değil. Çocukların üzerine bağımlı diye ötekileştiren ağır bir damga vurmak da çok doğru sayılmaz.

Bunun yerine sorunun nerede olduğunu anlamaya çalışmak daha mantıklı olabilir. Sonuçta o sizin çocuğunuz ve oyuncaklarını (konsollar, oyunlar vs.) sizin paranızla alıyor, aslında oyuncak sizin yani. Almadan önce ikinci kez düşünebilirsiniz, çocuğunuza sınırlar koyabilirsiniz veya istediğiniz zaman çöpe atabilirsiniz.

O bir çocuk, bağımlı değil. Belki de eksik olan sizin ebeveynliğinizdir?

Etiketler
Daha Fazla Göster

Benzer Haberler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

implant
Başa dön tuşu
Kapalı